Śmierć Franka Vandenbroucke i przede wszystkim jej podobieństwa do historii Marco Pantaniego, zarówno w przypadku kariery, jak i okoliczności odejścia z tego świata, ciągle nie dają mi spokoju. Choć minęło od tej ostatniej już dobrych parę tygodni.

"Spór" pomiędzy Amatorami a Zawodowcami toczy się od wieków na różnych forach internetowych, a także na bikeWorld.pl. Przy czym czynny udział w walce na słowa i argumenty biorą tylko "amatorzy" i jestem skłonny stwierdzić, że są to ci sami, którzy wiedzą jak lepiej organizować maratony i ci sami, którzy mają większą wiedzę niż WADA na temat tego, kto jest "pozytywny" na polskich wyścigach.

Nie ulegam łatwo modom, ani też podszeptom innych, ale jak to mówią tylko krowa nie zmienia poglądów, postanowiłem więc przypomnieć sobie, jak wygląda jazda na ostrym kole.

Bynajmniej nie z wydawaniem pieniędzy, bo te po kolejnym zwycięstwie w Tour de France zdecydowanie dla „tancerza” przestały już dawno być problemem. Generalnie jest tak dobrze zabezpieczony, że swobodnie mógłby się udać na kolarską emeryturę. Problem jest o wiele poważniejszy. W przyszłym sezonie może nie obronić tytułu, bo nie znajdzie teamu, z którym mógłby to zrobić!

Bije się w piersi, ostatnio zarzekałem się, że nie będę już pisać o Bossie, przy okazji felietonu o mastersach. A tu masz babo placek i temat powraca. Ekipa Astany wystartowała do kolejnego etapu Giro z zasłoniętymi logo sponsora. W proteście przeciwko brakom w kasie i pensji na kontach. Logo zasłonił nawet wielki Lance.

Jaki kraj, takie afery, jakie kolarstwo, takie afery dopingowe. Spoglądając na niemieckich sąsiadów z zazdrością pomyślałem rzecz paradoksalną „kiedy my doczekamy się afer na ich wzór i miarę?” Skoro tak niewielu mamy reprezentantów klasy światowej, nic dziwnego, że i afery jakieś takie drugorzędne. A może pomyliłem skutek z przyczyną?

Choć Armstrong znów jest na usta wszystkich, ja o nim nie napiszę. Król „piaru” robi wystarczająco wiele dla popularyzacji swoich idei. Krótki rowerowy wypad „za miasto”, rowerowy i szosowym, a jakże, uświadomił mi po raz kolejny, kto jest dla mnie prawdziwym bohaterem. Jest nim tzw. „masters”.

Gdy byłem jeszcze małą dziewczynką, wierzyłem śwęcie, że kolarstwo to czysty sport. Potem przyznał się Virenque, Zabel, a Jankowi było wstyd, że ciągle tyje i dlatego tylko tego nie zrobił.

Irytują mnie stwierdzenia, że w kolarstwie jest źle, bo jest za mało pieniędzy, a kolarze są biedni, bo za mało zarabiają.

Z Armstrongiem mam osobisty problem. Podoba mi się idea walki z rakiem, która skłoniła go do powrotu do ścigania, a jednak nadal mu nie wierzę. Gdzieś tam z tyłu głowy zawsze będę myślał, że jest to jego osobista droga odkupienia win, zmycia wspomnienia o tym, że oszukiwał.