Wyjazd do Belgii na Blue Arden Trophy, który odbywał się równolegle z Mistrzostwami Świata UCI w Maratonie MTB został zaplanowany na tydzień przed wyjazdem. Idea była prosta start na tej samej trasie co oficjalne MŚ, pokonanie dystansu 105km, 3300m przewyższeń i dojazd do mety. Dystans był nowością dla nas wszystkich.

Christophe Sauser mistrzem świata, Petra Heni mistrzynią. 170 zawodników na trasie i ani jednego Polaka, ani jednej Polki. Kaisery, Galińskie, Kozele, Szafrańcowe zostały w domu. Tak samo jak Trener Kadry i Prezes Związku.

Przyjechać, przejechać i przeżyć. Skrócona trasa w Głuszycy okazała się być wystarczająco wymagająca, wystarczająco ciekawa i wystarczająco emocjonująca by pozostawić dobre wspomnienia i ból nóg na kilka dni dla ponad 150 osób, które ukończyły dystans Giga.

Pierwszego lipca w Krakowie zorganizowany został maraton z serii potocznie nazywanej „Eską”.

Nie ma co tłumaczyć innym, co to właściwie było. Tym, co Góry widzieli na obrazku albo nawet byli na Gubałówce. I tym, którzy nigdy nie zjechali rowerem z twardej drogi.

Gdzie przebiega granica wytrzymałości maratończyka amatora? Nie myślę tu o wytrenowanym progu bólu, o zapasach glikogenu i motywacji z nikąd (wydawać by się mogło! Bo leje i zimno i wilki i „co tu będę tak sam?”)?

Ile jeszcze można! Ile jeszcze będziemy wysłuchiwali komunikatów o pozytywnych wynikach kontroli antydopingowej. Swoją drogą, co za głupi pomysł, by zawodnika, który oszukiwał i brał niedozwolone środki nazywać „pozytywnym”.

Cóż to były za Mistrzostwa! Krynica przywitała maratończyków świetną trasą, gwiazdami na trasie i… tonami błota. Kultowy, wspaniały, selektywny maraton.

W dniach 12 – 15 lipca 2007 odbyły się Mistrzostwa Europy w kolarstwie górskim w tureckiej Kapadocji. Kadra Polski na mistrzostwa liczyła 12 osób.

Większość ludzi kojarzy tą imprezę kolarską jako wyścig dookoła Francji, po prostu jest i tyle – jeden z wielu, które odbywają się w światku kolarskim. W takich ludziach nie wywołuje on żadnych emocji.